تفعل ما ترید

"تقدبم به نفس کمال طلبی که در کشاکش با وسوسه های شیطان و نفس اماره در گودال معاصی می لغزد و از راه مستقیم منحرف می شود. اما هیچ گاه از لطف و عنایت رب العالمین مائوس نمی شود و هماره به دنبال سعادت است. ان شا الله."

این متن تقدیم نامه صحیفه سجادیه ایست که سه سال پیش از کتابفروشی خیابان شریعتی خریدم. از آن روز همدمم بوده وقتهای تنهایی و بعضی اوقات هم از هم دوریم و او گوشه ی کتابخانه خاک میخورد و من گوشه ی تنهایی ام.

ماجراها داشته ایم این چند سال. گاه های شادی و غم کنار هم بوده ایم. مونس عجیبی است. حرف توی دهنت میگذارد و کشان کشان میبردت سمت چیزی که می خواهد. عیم رفیق های واقعی.

مثلا من چه می دانستم کمال چیست؟ غیر از این است که آن متن تقدیم نامه را هم خودش توی دهانم گذاشته؟

مثلا همین چند شب پیش وقتی بازش کردم نیاییش سی و سومش رویم باز شد در باب استخاره. گفتم وه, طلب خیر است. و خیر است ان شالله.

خواندم و رسیدم به آنجا که می گفت: و الهمنا معرفه الاختیار و اجعل ذلک ذریعه الی الرضا بما قضیت لنا و التسلیم لما حکمت فازح عنا ریب الارتیاب, و ایدنا بیقین المخصلین.

پیش از این هم این دعا را خوانده بودم اما اینبار برایم از همیشه جذاب تر بود. و هی جذاب تر هم می شد. وقتی می گفت: حبب علینا ما نکره من قضائک و سهل علینا ما نستعصب من حکمک...

داشت خطرناک میشد. اما چه خطر شیرینی.همان حلاوتی که آن را گاهی پیش از این نیز چشیده بودم و برایم آشنا.

و گفت:

و تفعل ما ترید...

و هر چه می خواهی می کنی...

تنم لرزید و گفتم همین است, غیر از نیست...

+به خودم گفته بودم اگر باز وبلاگ نویس شدی از پی نوشت بپرهیز اما انگار ناگزیر است و اصلا دلیلی هم ندارد.

++چه دوستان خوبی دارم که حالا در چند قدمیم خوابند, همه نگران بودند و گاهی نگرانتر از من. واقعا من چقدر از این سه نفر غقبم...

+++فقط پیش مادر شرمنده ام. کاش او هم راحت بگذرد.

++++دوران گذری تازه است, عصفور... عصفور وحید...گنجشگک تنها...