منزوی و دیگران

امشب که اتاق کسی نیست، می شود متکا را لبه تخت گذاشت و تکیه داد و منزوی خواند، بلند، طوری که صدا توی گوش بپیچد.

میشود چای دم کرد، چای زنجبیل، و با کلوچه های فومنی ای که حسین آورده خورد.

شاید هم بشود آخر شب دانکریک نولان را دید.

+میدانی؟ راستش هیچ چیز مختصری مفید نیست. که اگر مفید هم باشد حسرت مختصر بودنش به فایدهاش میچربد.

++ همه چیز مدام دارد برای من پیچیده میشود، همه چیز! هر کلامی شبکه ای از ابهام در سرم ایجاد میکند و میبردم تا دورترین معناها که شاید هیچوقت به آنها فکر نکرده باشی. انگار توی ماز بزرگی باشم با دیوارهای شمشادی بلند، گیج و سر در گم. انگار اینجا سرزمین عجایب است، بی هیچ قاعدهای. و کلمات شاید در دنیای مرسوم ما راهنما باشند اما برای من اینجا جز سردرگمی بیشتر ندارند.

+++شاید باید کمی سکوت کنم، حتی شده به جبر، تا بتوانم قواعد جهانم را با قواعد دیگر دنیا تطبیق دهم. یا شاید باید با تو دیالکتیک صریحا حرف بزنم.

++++میدانم نمیدانی چه میگویم، نگارنده هم گاهی نمیداند...